ماشین آلات خشک کن بر اساس اصول عملکرد و نحوه عملکرد آنها را می توان به انواع مختلفی طبقه بندی کرد. رایج ترین آنها شامل خشک کن های همرفتی، خشک کن های رسانا، خشک کن های تابشی و تجهیزات خشک کردن خلاء است. خشک کن های همرفتی پرکاربردترین دسته تجهیزات را تشکیل می دهند. آنها عمدتاً رطوبت را از طریق تماس مستقیم هوای گرم با مواد در حال خشک شدن حذف میکنند-نمونههایی از این نوع شامل خشککنندههای دانه و خشککنندههای هوای گرم-. این دستگاهها دارای ساختار نسبتاً ساده و ظرفیت پردازش بالایی هستند، که آنها را برای تولیدات بزرگ-در مقیاس بزرگ و مستمر در صنایعی مانند فرآوری غلات، تولید خوراک دام و پردازش چوب مناسب میسازد. برعکس، خشک کن های رسانا برای انتقال مستقیم انرژی حرارتی به مواد برای تسهیل کم آبی به سطوح گرم متکی هستند. نمونه های رایج عبارتند از درام خشک کن و دیسک خشک کن. مزیت اصلی آنها در راندمان حرارتی بالای آنها نهفته است که آنها را برای خشک کردن مواد با رطوبت بالا یا ویسکوزیته بالا ایده آل می کند.
بر اساس پیکربندی ساختاری، ماشینهای خشک کن را میتوان به انواع برج، درام، تسمه، کابینت و بستر سیال- طبقهبندی کرد. خشک کن های برج عمدتاً در صنعت غلات مورد استفاده قرار می گیرند، که مشخصه آن ردپای فشرده و ظرفیت قوی برای کار مداوم است. خشک کن های درام از یک سیلندر چرخشی برای چرخاندن مداوم مواد استفاده می کنند و در نتیجه گرمایش یکنواخت تری را تضمین می کنند. آنها برای خشک کردن مواد دانه ای یا توده ای مناسب هستند. خشک کن های تسمه از یک تسمه نقاله برای انتقال آهسته مواد استفاده می کنند. آنها اغلب برای محصولاتی-مانند میوهها، سبزیجات و گیاهان دارویی سنتی چینی استفاده میشوند-که در آنها حفظ کیفیت بصری بسیار مهم است. خشککنهای بستر سیال شده از جریان هوا با سرعت بالا برای تعلیق مواد دانهای استفاده میکنند و در نتیجه راندمان تبادل حرارت را افزایش میدهند. در نتیجه، آنها به طور گسترده در بخش های شیمیایی، دارویی و فرآوری مواد غذایی کاربرد دارند. خشککنهای کابینتی ساختار سادهای دارند و{10}}برای تولیدات کوچک{11} و کاربردهای آزمایشگاهی مناسب هستند.
